عذرخواهی میکنم بخاطر تاخیر در نوشتن پست جدید و امیدوارم که زمان نوشتن پست بعدی طولانی نشه.

از اینکه مطالب وبلاگ برای بعضی از دوستان مثمر ثمر هست خیلی خوشحالم و همین برای من خیلی ارزشمند هست.

انقدر این پست دیر شد که خودم هم یادم نیست تا کجا از مونترال نوشتم ولی سعی میکنم مواردی که مفید هست و بگم و خدا کنه که تکراری نباشه و چیزی هم از قلم نیفته.

در مورد اجاره آپارتمان خیلیها سوال کردند. تو این مدت چیزهایی که تجربه کردم این بوده که ساختمانهای بلند اغلب توسط شرکتها اداره میشه و اجاره دادنش هم دست خودشونه. خوبی این آپارتمانها اینه که اکثرا تمیز و نقاشی شده تحویل داده میشه و بعضا وسایل آشپزخانه مثل گاز و یخچال و یا وان حمام و توالت فرنگی هم عوض میشه. و در مبلغ بعضی از اجاره ها برق و آب گرم و گرمایش هم لحاظ میشه. اجاره پارکینگ جداست. هر چی به طبقات بالاتر برید مبلغ اجاره بیشتر میشه. بعضی از آپارتمانها هم امکانات بیشتری دارند مثل استخر، تلویزیون کابلی، اینترنت و ... مساحت خونه های هم ردیف عین هم نیست یعنی خانه سه و یک دوم که یک اتاق خواب جداگانه داره در آپارتمانهای مختلف فرق دارند. در مرکز شهر مساحتها کوچیک ولی کمی دورتر از مرکز شهر مساحتها بزرگتر و دارای کمدهای بیشتر و با همان مبلغ اجاره. اکثر آشپزخانه ها کوچیک هستند و ممکن فقط یک نفر بتونه توش بره. به هر حال برای اجاره خانه بایستی محله ها و آپارتمانهای زیادی و دید تا یکی باب طبع پیدا بشه. ما که تا حالا یک خونه همه چیز تمام ندیدیم. اگر هم دیدیم یا از مترو دور بوده یا گران بوده یا محلش خوب نبوده. اما به هر حال پیدا میشه. پیدا کردن خونه ای که باب سلیقه باشه خیلی مهمه چون محل آرامش و زندگی کردنه. بخصوص در زمستان که بیشتر در منزل وقت میگذرونیم.

محله هایی که شنیدیم خوبه و ایرانیها میپسندند NDG و کوت دونژ، وس مونت، کوت سنت لوک، لانگوی. مرکز شهر هم محاسن و معایب خودشو داره. به هر حال پیدا کردن خونه سلیقه ای هست.

اگر در مورد خونه و محله ها سوالی بود یا مطلبی به ذهنم رسید مینویسم.

در مورد مهد کودک هم ما نتونستیم دولتی پیدا کنیم حتی تو سایتش هم ثبت نام کردیم خبری نشد بعدش فهمیدیم مهد کودک خصوصی بگذاریم دولت 75 درصدشو بر میگردونه اگر دانشجو باشید یا کار کنید. این شد که دنبال مهد کودک خصوصی گشتیم. اینجا در منازل هم بچه ها رو نگهداری میکنند که خب با زیاد خوشمون نیومد چون خیلی شبیه مهد کودک و امکانتی که داره نبودند و ما میخواستیم مکانش برای سانی جذاب باشه. نزدیک بودن مهد به خونه خیلی مهمه چون زمانیکه بریم سر کار یا درس بخونیم وقتمون صرف ایاب و ذهاب مهد کودک نمیشه. اکثر بچه های ایرانی اوایل ورود به مهد بی قراری و گریه میکنند ولی از هفته دوم به بعد بهتر میشند هر چی سن بچه پایینتر باشه زودتر با مهد سازگار میشه. به هر حال ندونستن زبان سخته. مهدهای اینجا اکثرا دو زبانه هستند انگلیسی و فرانسه.  برای گرفتن کمک هزینه از دولت برگه های مخصوص از مهد گرفته میشه و به اداره revenu میبریم و مدارک لازم و تحویل میدیم در صورت قبول کردن از روز اول که بچه به مهد رفته پولش واریز میشه و بعد بصورت ماهیانه.

در آخر هم بگم کارت پی آر ما هم دقیقا سر 2 ماه ارسال شد و الان منتظر کارتهای بیمه درمانی هستیم که هنوز نیومده ولی از اول ماه اگوست تحت بیمه هستیم.